Papa in Polen [blog, wereldkinderen]

15 januari 2017 12 t/m 15 jaar, 9 t/m 11 jaar, Hoe Kinderen Denken, Jouw verhaal, Wereldkinderen

Door: Zanjà O. (12) uit W.
(naam en woonplaats bij de redactie bekend)

Hallo! Ik ben Zanjà en ik ben 12 jaar. Ik wil graag vertellen, waar ik vandaan kom en waarom ik nu in Nederland ben. Mijn moeder heeft me wel geholpen met dit schrijven want ik wist niet meer alles precies en ook voor de taal.

Posen/Poznań. Bron: Google Streetview (https://goo.gl/maps/kukHrvVhSUP2)

Mijn moeder komt uit België. Heel lang geleden is ze naar Berlijn in Duitsland verhuisd. Daar leerde ze mijn vader kennen en kregen ze samen mij. Papa komt uit Polen. Omdat papa in Berlijn geen werk kon vinden, ging hij steeds terug naar Polen en soms zelfs ook naar Nederland om te werken en dan kwam hij weer af en toe terug naar Berlijn. Uiteindelijk zijn mijn moeder en ik ook naar Polen verhuisd. Mijn moeder moest in die tijd erg veel huilen. Waarom weet ik niet meer. Ik denk heimwee. Ik was toen pas vier.

In Polen woonden we in de stad Poznań. Dat is een hele mooie stad met heel veel kleurige gebouwen. Ook daar weet ik niet zoveel meer van. Ik weet wel dat er een heel groot meer in de buurt was waar mama en ik wel eens gingen zwemmen. Ik ging ook naar de peuterschool maar vond ik niet leuk omdat ik niemand kon verstaan. Mijn vader was er nooit dus van hem kon ik geen Pools leren en mama sprak altijd Nederlands of Duits met mij. Toen ik voelde mij soms heel alleen.

Bron: Pixabay

Toen ik een keer ongeveer zes jaar was, heb ik mij een keer in mijn kamer opgesloten omdat papa mama aan het slaan was. Het was verschrikkelijk. Papa ging weg en mama had heel veel blauwe plekken. Vanaf toen was mama eigenlijk alleen nog maar aan het huilen. En ik moest ook veel huilen.

Op een avond zei mama: Trek je jas en je schoenen aan we gaan weg. Er stonden allemaal tassen in de gang. Papa was er niet. Er kwam een vreemde man ons ophalen. Alles werd in de auto gestopt en toen reden we weg. Ik wist toen niet dat ik nooit meer daarheen terug zou komen maar wel dat er iets ergs aan de hand was. Ik vond het heel eng.

De man heeft de hele weg in de auto niks gezegd. Mama huilde en huilde en huilde. Ik kon alleen maar denken: wat gebeurt er, waar gaan we heen en ik voelde me heel erg rot. De man heeft ons naar hier gebracht. Hier, dat is een klein stadje in Zuid-Nederland aan de Belgische grens. We gingen in een huis met 2 kamers wonen: eentje waarin we sliepen en een kamer met een bank en een keukentje. Heel erg klein dus.

Dat is nu 5 jaar geleden. Ik ben nu heel blij dat ik in Nederland woon. Mama’s familie is erg lief voor ons. Maar ik vind het heel erg dat ik papa niet meer kan zien. Ik heb hem voor het laatst gezien voordat we weg zijn gegaan. Hij was heel rot tegen mama maar hij was wel lief voor mij als hij thuis was. Heel af en toe schrijft hij een kaart maar het lijkt alsof iemand anders dat schrijft, niet mijn papa.

Ik heb nu vriendinnen hier en school is leuk maar soms denk ik aan Papa in Polen en dan ben ik wel verdrietig. Maar voor mama is het beter nu.

Dat is mijn verhaal. Dag!

Heb jij ook een verhaal wat je graag wilt vertellen aan iedereen?
Doe dat hier op HoeKinderenDenken! De site voor jou én door jou!
Mail ons: redactie@hoekinderendenken.nl